Eigen oogst

Kerstomaatjes πŸ˜ƒπŸ… πŸ… πŸ… πŸ…

Het was nogal een bewogen ervaring, moet ik eerlijk toegeven. En had ik ze met wat meer aandacht en liefde behandeld, dan waren ze in nog groter getalen gegroeid. Maar het is hoe het is, en al doende word ik wijzer.

Het begon dit voorjaar met een zakje zaadjes dat ik vond, ooit cadeau gekregen van iemand. Ik had gedacht dat ik nooit zou zaaien, want dat duurt veel te lang, daar heb ik het geduld niet voor en het kan mislukken. Maar met dat zakje in handen kon ik er haast niet onderuit. Weggeven was nog een optie, maar ik ging toch een poging wagen. Ook al hou ik niet van tomaat, ik kon er nog altijd soep van maken als het wat zou worden.

Potgrond in twee bakken gedaan en er heel wat zaad in gestrooid. Voor het geval er maar enkele zouden uitkomen. Water gegeven, op een redelijk warm plekje gezet. Maar toen begon het gedoe. Buiten werd het kouder, dus moesten ze naar binnen. Stond de gang vol bakken zand, zonder nog een plantje te bekennen. Dus had het wel nut?

Toen kwamen er kleine groene sprietjes. Niet een paar, maar heel veel. Echt heel veel. Veel te veel voor die bakken. Wederom was weggooien zonde, want elk sprietje had natuurlijk het potentieel van een grote tomatenplant. Dus extra potjes en bakjes voor de dag gehaald, en met zorg een heleboel gaan verplaatsen.

Na wat verder groeien, merkte ik dat ik te zuinig was geweest met de potgrond. Het laagje zand was niet hoog genoeg, dus de groei schoot ondanks het water geven niet op. Ook was het nogal zoeken waar ze moesten staan, waar het meeste zon was maar niet te koud. Eigenlijk in een kas, maar die had ik nog niet.

Zo bleef het een paar maanden uitvogelen wat nodig was, en zocht ik uiteindelijk plek om de plantjes in de grond te zetten. We hebben best een aardige tuin, maar het waren er inmiddels meer dan 20… Aangezien elke plant eigen ruimte nodig heeft, heb ik er een week over gedaan om ze allemaal ergens een plekje te geven. Moestuin, voortuin, kruidentuin, op allerlei plaatsen werd een gat gegraven en een plantje gezet.

Toen kwam de hittegolf, en moesten ze ook nog eens vaker water krijgen dan ik ze kon bieden… Sorry plantjes, dat jullie soms bijna waren uitgedroogd. Het was best aanpoten, maar ik heb telkens de draad weer opgepakt.

Uiteindelijk, na alle uitdagingen van de afgelopen tijd, kunnen we nu elke dag oogsten! Elke plant voorziet ons van mooie kleine rode tomaatjes. De kinderen lusten ze niet, maar plukken ze graag. En om het voor mezelf lekker te maken heb ik het een aantal goede recepten gevonden. Deze plaattaart is héérlijk!

Het was een heel karwei, en het ging niet vanzelf, maar ik moet toegeven dat ik er nu wel bewust van kan genieten. Het was de moeite waard, dus volgend jaar weer! πŸ˜ƒπŸ…πŸ…πŸ…πŸ…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: