Er was eens…

Een oprijlaan vol met bladeren. Ook al was het al maanden geleden dat de bomen hun blad verloren, de hele tuin en wijde omtrek lagen nog bezaaid met rode, bruine en vergeelde herfstparels. Menig voorbijganger had er al grappend een opmerking over gemaakt, maar de koningin van het paleis had wel wat beters te doen... Lees verder →

Avontuur met peuters

‘Ik wil naar huis lopen, mama!’ Oh nee, je gaat in de fiets. Het is veel te ver om te lopen. ‘Dan ga ik wegrennen!’ Oh nee, je mag niet wegrennen, ik ga je nu in de fiets tillen. En dan roept zuslief, die al wel veilig in de riemen zit, dat ze ook wil... Lees verder →

Het gaat om de reis

260 meter. 260 lànge meters, soms. Dat is de afstand tussen ons huis en dat van opa en oma, en wordt bijna dagelijks afgelegd. Met de bakfiets of de wandelwagen gaat dat gesmeerd. Maar er zijn dagen dat ik daar niet mee wegkom. ‘Zelf lopen’ of ‘kleine fiets’ heeft hun voorkeur. En dat kan wel,... Lees verder →

Weer of geen weer, altijd buitenspeelweer

Want hoe harder het regent, hoe liever ze de nieuw vormende plassen gaan ontdekken. Meer dan laarsjes, schepjes en een emmer is niet nodig. Eindeloos bezig met water, en het liefst ook nog wat zand. Waarom? Vraag ik me dan af. Waarom wordt er zo, in mijn ogen, doelloos gehandeld? Waarom wordt de gevallen regen... Lees verder →

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag