Het gaat om de reis

260 meter. 260 lànge meters, soms.

Dat is de afstand tussen ons huis en dat van opa en oma, en wordt bijna dagelijks afgelegd. Met de bakfiets of de wandelwagen gaat dat gesmeerd. Maar er zijn dagen dat ik daar niet mee wegkom.

‘Zelf lopen’ of ‘kleine fiets’ heeft hun voorkeur. En dat kan wel, maar alleen als mijn emmertjes tijd en geduld vol zijn. Want natuurlijk is er op die 260 meter van alles te beleven!


Er loopt een eekhoorn over de weg. Er zitten duiven op de stoep. Er moet een hondje worden geaaid. Er komt een vrachtwagen voorbij. Er liggen veel steentjes op een oprit. Er is een paadje met trapjes naar een voordeur. Er staan beelden van leeuwen naast een huis. Er wordt aan de weg gewerkt.

Er valt iemand. Er is iemand thuis wat vergeten. Er wil iemand niet oversteken. Er is iemand vergeten naar de leeuwen te zwaaien. Er wil iemand nog langer bij de wegwerkzaamheden kijken. Er heeft iemand voetpijn. Er is iemand moe. Er wil iemand worden gedragen.

Ontdekken, uitleggen, grenzen, mogelijkheden, strijd, plezier, alles kan voorbij komen op die 260 meter. Je begrijpt wel, als mijn emmertjes tijd en geduld voor vertrek al half leeg zijn, dan wordt het niks. Dan stuur ik voor ieders noodzaak tóch aan op de bakfiets.

Maar voel ik alle ruimte voor een tocht door de straat, dan geniet ik van de vrolijke stappers die de wereld enkel door hun eigen ogen bekijken.

Het gaat niet om de bestemming, maar om de reis er naartoe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: