Fietsend verwonderen

Het regent dat het giet. Een wonder om te zien hoe in de verte het licht onder de grijze wolken doorkomt.

Broeierig in mijn regenpak. Een wonder dat ik die nog kon vinden, met de herinneringen aan barre fietstochten naar school er nog aan vast.

Het einde van de dag nadert, en elke overnachting die ik bel is vol of niet thuis. Een wonder dat aan de andere kant van de lijn uiteindelijk tóch iemand stamelend toezegt, ondanks de last-minute aanvraag.

Ik twijfel of ik dit wel had moeten doen, wetende dat het niet makkelijk zou zijn. Een wonder dat van binnen een ‘zeker weten Ja!’ antwoordt, wat me kracht en zelfs plezier geeft om door te trappen.

Als ik arriveer bij mijn slaapplek, blijkt die van wonderen aan elkaar te hangen. Ik verbind me met een dame van 81 die terugkijkt op een leven zoals ik het nog voor me heb.
Ontelbaar veel lange wandeltochten gemaakt. Honderden gasten in huis ontvangen. Boeken geschreven. Met pieken en diepe dalen kinderen grootgebracht. Stilte retraites georganiseerd. Wijsheid gezocht en gevonden. Elke dag van het leven een weg van verdieping gewenst.

We eten samen, ik ben stil van de verhalen, en ik voeg me bij de gebeden en het gezang in de kerkdienst waar we naartoe gaan.

Waarom wilde ik ook alweer zo nodig in het barre weer een fietstocht maken? Om de wonderen die ontstaan.

De nieuwe dag brengt meer droogte, meer kilometers, en ongetwijfeld meer nieuwe ervaringen. Achter de wolken schijnt altijd de zon ⛅️

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: