Fietsvakantie met de bakfiets #2

’Ken je die grap van de moeder die met haar tweeling op fietsvakantie ging? Ze gingen niet.’

Het leek er even op dat het verhaal zo zou beginnen en eindigen.
Van alle beren op de weg zat er eentje in de dode hoek: De Bakfiets.

Alle vertrouwen had ik in m’n fiets. Al sinds de babytijd hebben we vele kilometers gemaakt, we kennen elkaar inmiddels goed. Geen enkele twijfel of angst dat daaromtrent iets mis zou gaan.

Op het moment van vertrek gris ik nog gauw een klein fietspompje en een inbussleutel mee, voor het geval dat. Niet dat ik onderweg een band kan plakken of de accu eruit moet schroeven, maar je weet nooit waar het goed voor is.

Vol goede moed gaan we op pad.

Nog geen 5 kilometer van huis is er een graafmachine aan het werk. We benoemen altijd wat we zien onderweg, en ze gillen voor in de fiets dat ik te snel voorbij ben gegaan. ‘Omdraaien! Graafmachine kijken!’.

Ok dan, het is ook jullie vakantie, prima.
En trouwens, daar stond een bordje met info over een neergestort vliegtuig in WOII, dus terwijl zij kijken wil ik even ongestoord lezen.

Ik stop op het fietspad, geef een draai aan het stuur en keer de bak om zoals ik dat gewend ben.
Ik zie dat het schermpje uit gaat, vreemd. Een druk op de aan-knop heeft geen effect. De accu blijft uit. Hoe kan dat nou?

Ik check snel wat kabels, maar alles zit goed. In een flits vraag ik me af of het door de verhoogde spanning kan komen, aangezien we precies bij een enorme energiecentrale staan. Maar met al mijn kennis over belastende straling en energetische energieën zie ik alsnog geen link tussen mijn fiets en de stroom die daar rondhangt.

Ik parkeer ons een eindje verderop bij een huis met wat kippen en konijnen, ga onder de fiets liggen voor een grote check, gebruik de inbussleutel (toch een vooruitziende blik?) om de accu vrij te schroeven, maar met mijn lekeninzicht vind ik niks.

Is dit het einde van de tocht?
In het ‘ergste’ geval fiets ik, met de weerstand die een inactieve accu geeft, terug naar huis en blijven we daar.
In het beste geval komt er een oplossing die ik nog niet ken, maar zich zal ontvouwen.

Ik ga voor optie 2.

Hulplijn ingeschakeld, fietsenwinkel bezocht, accu laten onderzoeken. ‘Helaas mevrouw, die is kapot, ik kan een nieuwe bestellen, die is er over 2 dagen.’

Wat?! 2 dagen? We zijn op vakantie! Normaal maakt het me niks uit, maar nu heb ik overnachtingen geboekt en zijn we klaar voor het avontuur, denk ik bij mezelf.

Oh ja, dit is natuurlijk deel van het avontuur. Vertrouwwwwwen.

Even later: ‘Ach mevrouw, ik heb nog even wat getest, en de accu doet het weer. Jullie kunnen gewoon fietsen’.

Wat?! Hoe kan dat nou opeens? Vol van verbazing sputter ik uiteraard niet tegen. We installeren de boel weer zoals het hoort, ik druk nog een keer op de uit- en aan-knop, en ja hoor, het werkt!

Met een vertraging van bijna 2 uur en een nieuwe route naar de eindbestemming, fietsen we de winkel uit.

En waar zijn de kinderen in dit verhaal? Nou gewoon: kippen en konijntjes kijken, samen een bak soepstengels leeg eten, door de wei rennen, achter elkaar aan kruipen door de fietswinkel, ontdekken hoe trappers draaien, even wat water drinken, en hoppa, weer in hun stoeltje.

‘Gaan we op vakantie mama?’ Jazeker lieverds, we gaan nog steeds op vakantie 😊

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: